[ Life of… ] Po tygodniu nocnych zmagań z pracą, doczekałem weekendu. Do środy udaję, że nie mam zobowiązań wobec pracodawcy, że jestem wolny i poza wszelkimi regulacjami : ) . Odmówiłem przyjścia w poniedziałek dzisiejszy, bo… ponieważ… nie mam ochoty. Wolę podciągnąć podkoszulek, wyeksponować brzuszek i narzekać na uciskającą gumkę w portkach –ależ to piękne: D . Obfitości minionych dni, należy potraktować spokojem, ugasić pożar emocji .
Niczym saga o mały czarodzieju, czy tnące spokój kolejne części „Piły” ,również moja powieść, o poremontowym otwarciu marketu, doczekała się kontynuacji… i to jakiej. Zaczęło się od pizzy i budyniu w dwóch kubeczkach, które nerwowo przesuwały się po taśmie w kierunku kasy. Próbowałem za nie zapłacić, gdy za moimi plecami zamrugało czerwone światełko… rozległo się „pii pii pii” . Ochroniarz zagrodził mi drogę… Ludzie napoczęli wychylać się z kolejki, by obejrzeć złodzieja, którym niestety miałem okazać się ja. Opadły mi ręce, zaskoczyłem sam siebie, nawet nie wiedziałem , że coś ukradłem…
- Czy może pan pójść ze mną ?
- Oczywiście, nie ma problemu- odparłem z niespotykanym w takich sytuacjach spokojem. Tłum w wielkim sklepie tylko czekał na odprowadzenie rabusia… by wrócić do domu i przekazać najbliższym „Widziałam jak złapali złodzieja, było widać, że to taki typ podejrzanego gościa”. Szedłem sobie za security, minę zapewne miałem uroczą, a oglądalność w sklepie na poziomie Jozina z Bazin- realny youtube, w którym to ja byłem czeskim teledyskiem. Wszedłem do małego pomieszczenia, lekki bałagan i ściany w mało okazałym kolorze. W głowie jedna myśl „Leave Britney alone… i Łukasza też”. Gdy zdziwienie sytuacją, ogarniało mnie wciąż większe, nastąpił przełom. Dziesięć minut wcześniej, w otwartym już markecie (poprzednia notka), kupiłem słuchawki, włożyłem do torby i przemieściłem się do „Jak się zarumieni, to przewróć boczek” . I tu jest pogrzebane wszystko, bo zapłacony w jednym sklepie towar, w drugim urządzenie uznało za skradziony. Od tej pory, sprawa nabrała tempa. Pokazałem te słuchawki, ochroniarz zaraz się zorientował, że to z innego sklepu… za 30 sekund byłem wolny. Nie było tłumów, jak po uwolnieniu chińskiego noblisty, ale cóż… dobrze, że mnie nie zastrzelili jak Kadafiego po schwytaniu : D .
Z głową pełną nowych doświadczeń, lekko wciąż zaszokowany tym przeżyciem, udałem się do pracy. Spokojnie przebrałem się w szatni, zabrałem torbę i poszedłem zarabiać. Na wielkiej hali, gdzie bez kłopotu może się zmieścić kilka ciężarówek, gdzie leżą materiały za około milion złotych, gdzie maszyny pracują 24 godziny na dobę… robili placki ziemniaczane : D . No tak, atmosfera pikniku świadczy o jednym-mało pracy, sprzyjający przełożony : ) . I w tym jedzeniu nic dziwnego, bo sam przez tydzień smażyłem kiełbasę, potem tydzień pizza na kolację, ale placki to nowość : ) . Czekam na pieczonego świniaka, na dzika… Upolujmy zebrę… : )
Każdego dnia roboczego tamtędy przechodzę, ale nigdy nie wszedłem do środka. Tymczasem pewnej soboty, ujrzałem wnętrze tej restauracji w TVN. Magda Gessler pod swoje skrzydła, pod surowe oko, przygarnęła właśnie ten lokal. Zobaczyłem potworne dziwactwo, kompletny brak umiejętności restauracyjnych, szalony umysł właścicielki lokalu : ) . Nie żałuję, że wcześniej tam nie poszedłem. Do dziś nie odwiedziłem tego miejsca, choć jestem smakoszem wielkim . Za każdym razem sięgam tam wzrokiem, ale chyba telewizja to już nie to medium, które potrafi mnie do czegoś zachęcić.
Uwielbiam małe przypadki, które chyba jednak są celową robotą losu. Stałem w sobotnim pociągu, mocno porannym, słuchałem muzyki. Tłumy straszne, ja w przedsionku pomiędzy pasażerami, kołysany myślami, których nie można tak łatwo z siebie wyrzucić. W głowie ten zmieniony numer, to zwodzenie i brak jakiegokolwiek wytłumaczenia. Gdy tylko zacząłem o tym myśleć, moje mp3 zareagowało. Klubowy klimat przeszedł w Jamesa Blunta… akurat wtedy ! Goodbye My lover… no bardziej trafnej piosenki, która zadaje tak adekwatne pytania nie znam. I to tak samo się włączyło, losowo… Uwielbiam takie zagrywki losu: ) .W obliczu siedmiomiliardowego mieszkańca globu, strasznie trudno przyznać się do braku partnera. Tylu ludzi, mocno komplikuje mi tłumaczenia typu „nie ma nikogo odpowiedniego”… zatem sprytnie utnę ten temat. Ciach… : ) .
Kilka godzin temu przyszli idioci w przebraniach. „Słodycze albo psikus”… Ojciec w panice (nie mamy cukierków !), chciał im dać całe pudełko „ptasiego mleczka”… Uświadomiłem mu na szybko, że to za dużo, że my chyba nie kultywujemy nawet tego obyczaju. Dał im jakieś wafelki, a ja łapię się za głowę… Dzieci co roku przychodzą, rozbierają moje słodycze, a nawet nie wiem kim są… bo mają maski. Za rok dostaniecie landrynki… najtańsze… ze szkodliwych składników… po 1,35 kilo… Przyszli następni, a Ojciec na to: „Ale już byliście przed chwilą” –dzieci w strachu, zaczęły go przekonywać, że to inni byli : D . Jestem kolejne wafle w plecy… Rozdawanie wafli, to nie jest to, co tygryski lubią najbardziej…
Słodkich, snów…
Głosuj (0)