[ Life of… ] W sklepie RTV, w blasku miliona cali, płaskich telewizorów, stała mała dziewczynka. Rodzice oglądali jakieś sprzęty, w panującej rzekomo poświątecznej wyprzedaży. Ta niewielka istotka, swymi słodziutkimi, krąglutkimi oczkami, spostrzegła w kilku odbiornikach reklamę… Nie myślała dużo, otwarła usta, rozwarła gardło i zaczęła śpiewać, kręcić się rytmicznie, nie bacząc na mnogość klientów. „Funpack ! HDFunpack! Funpack”. Sam zacząłem się śmiać, rodzice próbowali ją uciszyć, klienci byli zachwyceni… Tego samego wieczoru, zaledwie kilka momentów później… Kolejny tata, trzymał równie małą córeczkę za rękę. Szli w „spojrzeniach” sklepowych witryn, gdy niespodziewanie małe oczy dostrzegły dwa olbrzymie misie za tak samo olbrzymią szybą . „Tatusiu widzisz !!! Tatusiu widzisz”. Wystraszony opiekun, spodziewający się następującego po tym pragnienia posiadania, wymyślił plan doskonały. Lekko pociągnął dziecko w drugą stronę, odwrócił się w stronę „bezmisiową” po czym odparł, do drobniutkiej dziewczynki -„Nie. Nic nie widzę…„. Prawie mnie śmiech rozerwał, bo tak panicznej reakcji rodzica dawno nie widziałem : ) .
Już w pierwszym tygodniu nowego roku, zawaliłem termin w pracy. Pracodawca stracił prawie siedem stówek, ale kosztami mnie nie obciążył… dostałem kolejny termin. To jednak zapowiadało fatalny początek 2012. Tak też jest do dziś. Straszne zobowiązania, oferty, masa uciążliwych decyzji, które mącą mój zachowawczy tryb życia. Najchętniej bym nic nie zmieniał, bo było mi cały czas dobrze. Muszę podnosić kwalifikacje, za co nie będę miał zapłacone, a dołożą mi pracy, obciążą odpowiedzialnością, która może doprowadzić mnie za kraty… i ten mój brak pokory, przez który z końcem roku chciano mnie pożegnać w robocie. Z drugiej strony, udowodniłem przełożonemu kłamstwo w stosunku do mojej osoby, dostałem pierwszy raz premię świąteczną i podwyżkę po niezliczonych miesiącach. Dostałem też propozycję zmiany wydziału… ale chwilowo są uwikłani w zatajenie wypadku w czasie pracy… po którym miał miejsce zgon… odpuściłem, nie babram się w tym.
Wreszcie zaoszczędziłem na remont, którego termin i tak przesuwam w nieskończoność, bo nie potrafię się zdecydować na kolor ścian (tyle wiem, że ciemne). Nie mam pojęcia jakie meble, wymienić łóżko czy tylko materac… tyle pierdoł do ułożenia.
Pod zakładowym prysznicem, słucham opowieści kolegi, o stosunkowym prezencie urodzinowym dla jego dziewczyny. W obrębie dworca, wymieniam spojrzenia z zdecydowanie młodszą dziewczyną, o włosach w kolorze… jakiś piękny rudy, czy to rozjaśniona czerwień… o uśmiechu szczerym, ale żeby z dwadzieścia lat miała… i tak mi to właściwie jedno. Ale jest śliczna. Próbuję znaleźć sposób na bibliotekarkę, która chciała mnie do biblioteki wciągnąć… a ja bez książki przyszedłem. Wreszcie bezsensowne myśli, spoglądając na koleżankę z pracy. Ta sfera pozostanie nieustatkowana pewnie zawsze.
Zważając na nadchodzącą porę letnią (raz dwa i przyjdzie), na zdrowie, na chęć zmian, podłączam się do koleżanki z fotek górujących nad moimi notkami. Popieram i pragnę czynnie współtowarzyszyć w zmniejszaniu liczby kilogramów… swoich. Z dniem 15-tym stycznia bierzemy się za siebie.

[ Mam to w uszach… ] Prezentacja zawartości mojego mp3. Z tym chodzę po mieście, czekam w kolejkach, na peronach, robię przy tym zakupy. Niektórych w domu bym nie włączył, ale nadają się świetnie na wymarsze ze słuchawkami. Inne są tragiczne, lecz zyskują dzięki wspaniałym remixom .Dziś Armin i jego „Drowning” w magicznym remixie.
http://www.youtube.com/watch?v=AbB3z2fZ7P
Głosuj (0)